Pasja vs korpo

Dość popularne stały się ostatnio historie typu „rzucił korpo, realizuje pasje”. Taki swego rodzaju urban legend, historia sukcesu, komuś udało się wyrwać z matni korpo i teraz czeka go już tylko szczęśliwość wszelaka. Kto z nas, korpoludów, nie pomyślał kiedyś, żeby rzucić to w cholerę i wyjechać w Bieszczady? Powstaje tylko pytanie czy aby się wszyscy w tych Bieszczadach zmieścimy?

To, że pasję posiadać trzeba to wiadomix. Każdy ma. Nie jakieś tam marne zainteresowania czy ulotne hobby, pasję, przez duże Pa. Każdy ma. Pielęgnuje w sobie, rozwija, czas poświęca, może nawet poświęca zdrowie, życie rodzinne, aż w końcu pasja rozkwitnie i będzie można rzucić dla niej korpo i oddać się jej z pasją.

A jak ktoś nie ma?

Jak tak grzebię w sobie, to ja mam sporo zainteresowań, żadne jednak nie nadaje się do rzucenia korpo. Czytać na przykład lubię. Rzuciła korpo i od teraz po 8 godzin dziennie czyta skandynawskie kryminały! Pod mostem, gdyż bank nie podzielał wizji, pasji, domagał się spłaty kredytu. No słabo.

A co jak ktoś lubi korpo?

To jest bardzo nie mainstreamowe. Wręcz nie wypada lubić swojej pracy. Należy kontestować, realizować niszowe pasje i „jak się kocha to co się robi to nigdy się nie pracuje”. Yhy.

Co może dać korpo?

Może dać pensję na czas, całkiem niezłą. Może dać możliwość poznania masy ludzi, z rozmaitymi pasjami, których nie poznałoby się w innych okolicznościach. Może też dać konkretną wiedzę biznesową, nie bez kozery bowiem te artykuły zaczynają się od „rzucił korpo”, a nie od „nigdy nie był w korpo”.

Nie chcę przez to powiedzieć, że teraz wszyscy powinniśmy rzucić pasje i pracować w korpo. Chcę powiedzieć, że praca w korpo też jest ok. Można pracować w korpo i jednocześnie mieć i realizować swoje pasje. Można pracować w korpo i nie mieć pasji, a po pracy nie robić już kompletnie nic. I to też jest ok.

Nie ma czegoś takiego jak „work-life balance”. Jest po prostu „life balance”. Nie ma potrzeby stawiania pracy, kariery zawodowej, czy tego nielubianego terminu korpo w opozycji do życia, niejako życia prawdziwego. Przecież w pracy jesteśmy po jakieś 8 godzin dziennie. To jest część życia, a nie jakiś czas, w którym nie żyjemy prawdziwie, nie jesteśmy sobą, tylko kogoś udajemy, po to żeby zaraz po ściągnąć z siebie korpo ciuszki i zostać sobą naprawdę. Znaczy mam nadzieję, że tak jest. Niezależnie od tego czy pracuje się w korpo czy nie, można swoją pracę po prostu lubić. Można też nie chcieć mieć własnej firmy. Można doceniać stabilność finansową. Ba! Są nawet ludzie, którzy lubią rutynę. I to też jest ok.

Zamiast więc rozważać hodowlę alpak, warto jest polubić to co się robi. Albo szukać tego co pozwoli czas w pracy spędzać w miarę przyjemnie. Dla każdego będzie to co innego: są bowiem pasjonaci tabel przestawnych,  są też miłośnicy przerw kawowych. Niech więc każdy robi sobie to co lubi.

Mistrz i Śliczna Pani

Byłam niedawno na szkoleniu, czy też warsztacie, a właściwie bardziej na objazdowym show prowadzonym przez Mistrza. Takiego przez duże eM. Absolutnie nie zamierzam kwestionować tutaj samego mistrzostwa czy też fachowości. Było fachowo i po mistrzowsku. Ja jednak moim szyderczym i na zawsze już zdegenerowanym przez ideologię dżender okiem, nie mogłam nie zauważyć pewnych prawidłowości jakimi rządził się ten show sceniczny niejako.

Otóż Mistrz przyjechał w towarzystwie Pani ślicznej jak z obrazka. Pani życiowo zajmuje się tym samym co Mistrz. Ba! Oni razem prowadzą działalność, Pani jest współautorką najnowszej książki Mistrza. Fachowość Pani wydaje się więc potwierdzona. Śliczność natomiast jest zauważalna niemalże od progu.

Tak oto drodzy czytelnicy znalazłam się w obliczu spektaklu prowadzonego przez dwie osoby. Ale czy na pewno tak było? Nie dało się nie zauważyć wyjściowej symetrii – Mistrz na lewo, Śliczna Pani na prawo. Jak z sikaniem na wycieczkach – panowie na lewo, panie na prawo. Dla podkreślenia symetrii, Mistrz nakazał Ślicznej Pani ująć w dłoń mikrofon i „mówić do sitka” uznawszy, że jak on z mikrofonem, a ona bez, to mu jakoś fengszuje miesza. A przecież i tak symetrii nie było za grosz. Bo przecież ona odzywa się tylko wtedy kiedy on jej pozwoli. Mówi tylko to, co wcześniej z góry ustalono. Podczas gdy on odpływa w anegdoty.

Do czego potrzebna jest Śliczna Pani? Jako tło dla nadwątlonej urody Mistrza? Po to żeby na tle jakże miłym dla oka, błyszczeć wyraźniej? Żeby dowcip był dowcipniejszy, a puenta puentniejsza?

Jednocześnie Mistrz mówi o patriarchacie. Czyli że jednak też zauważył. Albo nie, bo on mówi, że czador również kobietę chroni. I że kobieta to wybiera. Bo ma wybór. Naturalnie, że ma. Co ma nie mieć? Ja na ten przykład mam. I Śliczna Pani też miała.

Śliczna Pani może mówić wyłącznie wtedy kiedy Mistrz zawiesza głos i zerka w jej stronę. Pani wówczas podaje definicję, odczytując ze slajdów proste komunikaty do widowni. Zwracając się zaś do widzów, mówi „my”, solidaryzując się niejako. Mistrz mówi per „ty”. On się solidaryzować nie zamierza. On jest ponad to. Gdyż przecież ponieważ taki Mistrz to on nie funkcjonuje tak jak wspomniani przez Śliczną „my”. Śliczna empatyzuje. Mistrz się odcina.

Zdarza się, że Mistrz Ślicznej Pani przerywa. On chciał wziąć głębszy oddech, ona myślała, że skończył i że to jej kolej mówić. Otóż nie, nie dostała jeszcze przyzwolenia na mówienie. Skarcona Śliczna Pani wciska się głębiej w wyznaczony jej fragment przestrzeni. Mistrz natomiast dysponował porównywalnym miejscem startowym, okazuje się jednak, że w trakcie wystąpienia, Mistrz zdobył prawo do przemieszczania się w dowolnym kierunku i po całej szachownicy.

Jednocześnie wszystko to co mówi Mistrz jest mądre i ciekawe. Ja jednak mam w sobie opór. Być może dlatego, że nie lubię kiedy ktoś wie lepiej ode mnie czego ja potrzebuję. A Mistrz to wie. Z całą pewnością. Wie też, że ja postępuję źle. Ale na szczęście zjawił się on. Teraz mi objaśni, ja mniej więcej skumam, dla lepszego rzeczy poznania po przedstawieniu można nabyć książkę. Mistrz dysponuje wiedzą i doświadczeniem. Warto kupić.

Mistrz postanawia wprowadzić element warsztatu i na chwilę oddaje głos publiczności. Zgłasza się ochotniczka, Mistrz przekazuje jej mikrofon oraz poucza, iż „trzeba mówić do siteczka”. Bez tej informacji nasza ochotniczka z pewnością nie poradziłaby sobie z obsługą tego skomplikowanego narzędzia technicznego. Na szczęście jest Mistrz, który służy radą, on wszak narzędzie obsługiwać potrafi. Zdarza się też tak, że Mistrz za mikrofonem tęskni. Dla zaakcentowania jednej z wypowiedzi pochyla się do mikrofonu trzymanego przez uczestniczkę i wygłasza swoją sentencję. No powiem Wam, że jakby mi ktoś tak zawisł pomiędzy ust pucharem a brzegiem cycka to nie wiem jak ta przygoda mogłaby się skończyć… Ochotniczka jest tylko lekko speszona obrotem sprawy. W analogicznej sytuacji, kiedy przychodzi kolej na ochotnika, Mistrz już nie pochyla się, Mistrz ochotnikowi wyjmuje mikrofon z ręki, za przyzwoleniem, a następnie oddaje. Przypadek? Nie sądzę…

Może to wszystko widzę tylko ja? Może to moje projekcje? Niemniej jednak nigdy jeszcze nie widziałam wykładu prowadzonego przez Mistrzynię, która przyprowadziłaby ze sobą Ładnego Pana w roli paprotki.

Girl power

Bywam czasem zapraszana na Ważne Spotkania Korporacyjne. Takie co to w programie mają wystąpienia różnych ważnych osób, które mówią ile firma zarobiła w ostatnim roku i ile zamierza zarobić w kolejnych latach. Liczby są duże, padają różne fachowe terminy z ekonomii, ważni panowie w garniturach kiwają głowami, że oto proszę, w takim miejscu pracujemy, no ogólnie atmosfera trochę jak w kościele.

Zauważyliście, że powiedziałam „panowie”? No właśnie. Wczoraj byłam. Normalnie miejscóweczka taka, że hoho. Siedziba główna, centrum Paryża, adres taki, że bardziej prestiżowo się nie da. Pierwszy raz tam byłam. Nie powiem, jarałam się trochę. Że siedziba, że o proszę, ten gość co tu idzie, to on jest członkiem zarządu, wiem, czytam te wszystkie organigramy. A tu idzie sobie, o. Powiedziałam dzień dobry, normalka, na jednym zakładzie robimy. I idę sobie dalej. A tu dywany mięciutkie takie. I kwiatki. I jeszcze ekspres do kawy, a do niego kolejka, jakby na kartki dawali. Koledzy też pod wrażeniem. Bo kawa dobra i za darmo. I jeszcze czekoladki do kawy też so. Teraz nastąpi chwila na obciach dnia: jak, no jak mi się udało uświnić mikroskopijną czekoladką, którą pakuje się bezpośrednio do paszczy? Dysponuję w tym zakresie wyjątkowym talentem, do końca dnia centralnie na białej bluzce mam czekoladowy rozmazany okruch. Możliwe, że widzę go tylko ja, ale nie to jest ważne, ważne, że wiem, że on JEST. Trochę się ze mnie podśmiewa w swoim czekoladowym okrucho-bycie. Że taka duża, a czekoladą się umazała. Ja taki mały, a proszę, przypuściłem desant i jestem, centralnie na środku, na białym.

Ale wracając do tematu. Na sali jest 80 osób – tak twierdzą organizatorzy, nie chciało mi się liczyć. W tym 8 kobiet – tu akurat liczyłam. Równo 10%. I co z parytetami? No dupa jakby.

Rozglądam się po zgromadzonych, dawno nie widziałam wszystkich w jednym miejscu, będzie jakoś z rok. Chłopakom posiwiały skronia, czoła coraz wyższe. Sypnęło kilka zmarszczek. Średnia wieku nam rośnie, bo jakoś nie widzę młodej krwi, skład prawie bez zmian. Uprzejma znajoma pyta czy przedstawić mnie komuś. W zasadzie to nie wiem, wszystkich już gdzieś kiedyś widziałam, ze wszystkimi wymieniłam się pozdrowieniami. Z tymi, z którymi zdarzyło się współpracować bliżej przystajemy na chwilę, żeby porozmawiać. Że otóż miło znów się widzieć. Kilka osób znam tylko z wymian mailowych lub telefonicznych. Idę więc do nazwiska dolepić twarz. Wiem już, że ten gość jest niski, a tamten miło się uśmiecha. O, i ten jeszcze, taki opalony. Rzeczywiście miał ostatnio out of office.

Ale co z dziewczynami? Otóż są. W mniejszości. Zawsze jest nas mniej. Zamiast nudnego służbowego garniturka spomiędzy rzędów gości wyławiam sukienkę w kwiaty. A tam dwa rzędy dalej pobrzękują długie kolczyki.

Zaczynają się przemówienia. Mówiłam już, że nam średnia wieku skoczyła. Widać więc jak niektórym oko leci. Tam ktoś znienacka przybija gwoździa. No co zrobić? Późno się robi. Występuje jakieś 10 osób. Mówią różnie. Jedni monotonnie odczytują tekst ze slajdów, inni sypią anegdotkami i na chwilę budzą przysypiających wybuchami śmiechu. Wśród występujących połowa to kobiety. Połowa! Nieważne więc, że na sali jest nas mało. Jak już jesteśmy to mamy coś do powiedzenia. Dajesz siostro!

Gdzieś tam w środku mam nadzieję, że za rok będzie nas jednak więcej. Pewności nie ma. Ale dawajcie dziewczyny! Przebijemy ten szklany sufit! Jak się nie da głową (bo przecież fryzury szkoda), to będziemy napierdzielać obcasem! Po coś te szpilki nosimy.

A dlaczego mi na tym zależy? I po co w ogóle to piszę? Poza wrodzoną grafomanią chodzi mi o wrodzony feminizm. O równe szanse. O to, żeby nikt nigdy nie mówił dziewczynom, że do czegoś się nie nadają. Że są za słabe, za głupie. Bo nie są. Bo zawsze mają wybór. Niech same zdecydują czy popylają w szpilkach na ważne korpo spotkania czy wolą w cichobiegach zapierdzielać z odkurzaczem na chacie. Ewentualnie w cichobiegach na spotkanie i  w szpilkach z odkurzaczem. Albo milion innych opcji zawodowych, życiowych. ZAWSZE mamy wybór. I niech nikt Wam tego prawa wyboru nie odbiera dziewczyny.

Złomek

Stała się rzecz niebywała. Usunięto Matiza z parkingu!

Jak to się mawia w internetach „ci co wiedzą to wiedzą pozdrawiam”. Dla tych, co nie wiedzą, doprecyzuję.

W centrum Katowic, tak od zaplecza jakby jest kładeczka, pod kładeczką płynie rzeczka, Rawa konkretnie, a obok jest parking. I na tym parkingu od zawsze stał Matiz. Matiz wyglądał na równie starego co pobliskie kamienice. I równie opuszczonego.

Jakiś czas temu, centrum przeżyło swego rodzaju tuning. To już nie jest ten smętny Rynek co kiedyś. Odnowiono kamienice, zbudowano ulice, na środku postawiono szalenie modernistyczny szalet miejski. No powiew nowego.

A jak już tak wiało tym nowym, to zawiało też do kamienicy, obok której mieści się wspomniany parking. Kamienicę odnowiono, postawiono szlaban, zakładam że chodzi o to, żeby dostęp do parkingu mieli wyłącznie mieszkańcy kamienicy. Albo inne mniejszości społeczne. Swego czasu do pracy chadzałam piechotą, przez ten parking właśnie, śledziłam więc jego transformację na bieżąco. Najpierw pojawiły się kartki, że będzie budowany nowy parking i że prosi się o usunięcie samochodów na czas budowy tegoż. Kartki nie zadziałały na Matiza. Jak stał, tak stał. Być może nie było komu go usunąć? A może Matiz był już nieusuwalny, mobilność swą utraciwszy z racji wieku? W każdym razie Matiz pozostał, a parking zbudowano niejako dookoła niego. W sensie tam gdzie się dało to zbudowano, a Matiz został na stałe wbudowany w krajobraz. Jako swego rodzaju monument motoryzacji.

I stał tak sobie ten Matiz, od lat co najmniej dziesięciu, bo od tyluż tamtędy chadzam. Obrósł legendą, ludzie umawiali się „pod Matizem”, jakiś czas temu został odmalowany na wściekle żółty kolor, być może jako rodzaj manifestu czy też inna instalacja artystyczna. Wszyscy wiedzą gdzie jest, był od zawsze.

Aż tu wtem, Matiza usunięto! Nie wiem dokładnie kiedy, jego brak zauważyłam dziś. Skończyła się pewna era. Matizie, spoczywaj w pokoju, gdziekolwiek byś nie spoczął.

O komunikacji

– Wkurzyłeś mnie! Za dużo gadasz! – rzekła oburzona potomkini młodsza do swego starszego brata w drodze do placówek opiekuńczo-edukacyjnych. I nic, że wspomniany brat w czasie półgodzinnej drogi do szkoły odezwał się jeden jedyny raz. To było o jeden raz za dużo.

Ci, którzy znają moje dzieci wiedzą, że potomkini niestrudzenie zalewa świat potokiem informacji wszelakich. Dziewczyna przestaje mówić wyłącznie kiedy śpi, a i to nie zawsze, zdarza jej się mówić przez sen.

Syn natomiast jest człowiekiem cichym i precyzyjnym. Niewiele ma światu do zakomunikowania, za to jak coś powie, to już powie.

Jak to jest z tą komunikacją? Zastanowię się na moim własnym przykładzie. Korporacyjnym ma się rozumieć.

Drzewiej bywało, że jak pisałam maila to na 8 tomów, z bibliografią i posłowiem. Pilnie musiałam tłumaczyć, wyjaśniać, bronić racji najmojszych. Z zapałem godnym lepszej sprawy broniłam własnego zdania do upadłego. Nabawiłam się więc opinii osoby, która wprawdzie zna się na robocie, ale trudno się z nią współpracuje.

Ostatnimi czasy zaś, odpuszczam. Kiwam głową, zbywam milczeniem, nie tracę energii na czcze pogaduszki. Swoje wiem i tyle mi wystarczy. Nie ma co się kopać z koniem. Żyje mi się spokojniej, za to w pracy zaszeregowano mnie jako osobę, która może i robi robotę, za to kiepsko komunikuje.

I tak źle, i tak niedobrze. Gdzie jest więc ten złoty środek? Jak komunikować skutecznie, a przy tym nie wdawać się w przepychanki? Teoretycznie wystarczyłoby wybrać kilka kwestii, które są dla mnie najważniejsze i tych bronić jak niepodległości. Inne zaś zbywać mruknięciem. W sytuacji idealnej, zamiast mruknięcia werbalizować i oświadczać interlokutorowi, że otóż poruszana przez niego kwestia dla mnie jest nieistotna, wolę skupić się na innych aspektach, którymi są (tu wymieniam).

Oczywiście istnieje całkiem realne zagrożenie, że sprawy, które dla mnie istotne nie są, dla mojego rozmówcy są wręcz kluczowe i będzie nalegał na ich analizowanie i pogłębianie tematu. Co wtedy? Wtedy będziemy analizować i pogłębiać. Prawdopodobieństwo, że dwie osoby będą dokładnie te same sprawy uważać za najważniejsze jest znikome. Warto więc dowiedzieć się na czym zależy osobie, z którą przyszło nam pracować. I nie chodzi o to czy podzielam jej zdanie czy nie. Ważne że się dowiem. I w przyszłości niepytana będę analizować, nawet jeśli nie mam na to ochoty. Po co? Dla świętego spokoju. A może też ze względu na cień wątpliwości czy aby to zawsze ja mam rację.

Tyle w teorii. W praktyce zaś, naparzamy się nawzajem mailami, ukryci za zasiekami własnych biurek. W czternastoakapitowym dziele epistolarnym przekazujemy, że zasadniczo to nie mamy nic sobie do powiedzenia. Czasem sytuacja się zaostrza i wtedy sięgamy po broń ostateczną  – dajemy w kopii szefa. + 10 do many. I tak oto płyną nam godziny, dni, pensja wpływa na konto, a my wychodzimy z biura w przeświadczeniu dobrze wykonanej pracy. Takie czasy.

Anegdotka wakacyjna

Dawno, dawno temu, kiedy wakacje trwały 3 miesiące, a nie 2, w porywach do 3 tygodni, wybrałam się do ciepłych krajów, a mianowicie do Tunezji.

Niesiona porywem nieznanego wówczas trendu „eat local” i ponadczasową miłością do owoców, zapragnęłam kupić sobie daktyle w lokalnym sklepie. Wchodzę więc, zagaduję po francusku, kraj wszelako zalicza się do grona dawnych kolonii francuskich i szczyci tym, że francuski jest ich językiem niemal ojczystym. Daktyl to po francusku datte. A jak jest data po francusku to się jakby domyślacie.

– Dzień dobry, chciałabym kupić świeże daktyle.
– Datte?
– Oui oui, świeże poproszę, tak ze 30 deko.
– Yyyy? Świeże? Z dziś znaczy?
– No nie wiem czy aż tak świeże, żeby dzisiejsze, w każdym razie nie suszone.

Odbijam się od ściany stuporu. Nijak nie jesteśmy w stanie się dogadać, nawet jak palcem w stronę owocu marzeń mych i snów wskazuję. W tej sytuacji ekspedient postawia wezwać posiłki.

– Pozwoli Pani, że poproszę kierownika sklepu – wychodzi, na zapleczu szepcze coś konspiracyjnie. Po chwili pojawia się kierownik.

– Dzień dobry, przekazano mi, że pyta Pani o dzisiejszą datę?

Tak, właśnie o datę pytam w warzywniaku. Może być wczorajsza, o ile jest przeceniona.

W urzędzie

Są różne sposoby spędzania urlopu. Jedni lubują się w wakacjach typu all inclusive, inni zaś uprawiają survival typu Bear Grylls. Oczywiście można też wykonać tradycyjny remont, ale to w zasadzie zalicza się do kategorii survival. W tejże samej kategorii sytuuje się sposób w jaki ja spędzam urlop, a mianowicie odwiedzam urzędy wszelakie, kompletuję dokumentację, przedkładam, zdobywam pieczęcie i inne takie biurokratyczne rozrywki. Poczekalnia w urzędzie to coś w stylu przedsionka piekieł. Ja natomiast z lubością oddaję się obserwacjom społeczeństwa.

Mamy oto maszynę do wydawania numerków. Wchodząc do urzędu co drugi petent się o nią potyka, a następnie pyta skąd można wziąć numerek. Co drugi, gdyż reszta sunie dziarsko do okienka opatrzonego napisem ”informacja”, gdzie to wyłuszcza swój problem po to żeby usłyszeć, że należy pobrać numerek.

W kolejce do tejże informacji stoi grupa trzech niewiast plus wózek z czwartą. Cztery pokolenia zebrały się oto i gremialnie obradują nad strategią działania. Młodsze pokolenie optuje za wzięciem numerka, starsze nalega na zasięgnięcie informacji. Zasięga. I bierze numerek. Cztery pokolenia charakteryzują się odmiennym stylem ubioru. Nestorka rodu ma na sobie spodnie o nobliwej długości ¾, niby krótkie, a jednak nie do końca. Kolejna niewiasta dysponuje szortami do kolan, młodsza to i nogi więcej pokazać wypada. Ostatnia ze stojących ma na sobie filuternie króciutkie spodenki, ale że jest w wieku niejako rozpłodowym to i kuszenie nóżką jest jak najbardziej na miejscu. O wieku rozpłodowym świadczy wózek z czwartą niewiastą, jak mniemam, sądząc po różu w jaki jest obleczoną. Różowy przyodziewek w ogóle nie posiada nogawek. Zaiste krócej niż szorty matki już się nie dało, pozostaje paradowanie bez gaci.

Wtem, w naszą poczekalniową stagnację wdziera się młodzieniec w typie surfera. Wiecie, koszulka bez rękawów, sportowy przyodziewek, opalenizna, włosy tlenione na blond, nadmorską bryzą zmierzwione. Surfer wdziera się do urzędu i od razu jest na fali, zagaja, konwersuje, dowiaduje się od kogo popadnie, gdzie i jaki brać numerek, który formularz wypełniać, zasiada, wypełnia, jednocześnie przez telefon wyjaśniając gdzie się aktualnie znajduje i że powinien zdążyć na pociąg o 14:25. Odruchowo spoglądamy na zegarki, powinien zdążyć. Ale tak na styk.

Wreszcie wyświetla się mój numerek, bieżę więc rączo do wskazanego stanowiska, gdzie wyłuszczam sprawę. Otóż chodzi o to, że rodzice przeprowadzili się dwa lata temu, dokonali zmiany adresu, o czym poinformowaliśmy wszelkie zainteresowane urzędy. Acz nie wszystkie urzędy to zainteresowanie odwzajemniły i zaktualizowały bazy danych, przez co zrobił się bałagan i ja otóż chciałabym wyjaśnić. Uprzejma pani urzędniczka sprawdza w systemie, zaiste poinformowano, acz nie zmieniono. Sporządza więc fachowy protokół, który to zapisuje ręcznie na fachowym formularzu do zapisywania protokołów, obarcza stosownymi pieczęciami w liczbie czterech, a następnie skanuje. Tak, to z pewnością był najłatwiejszy sposób… W czasie jak ona spisuje, pieczętuje i skanuje, z nudów zaczynam podsłuchiwać rozmowę przy stanowisku obok.

Sympatyczny jegomość tłumaczy, że za rok planuje przejść na emeryturę i przyszedł się umówić na konkretny termin, bo nie chce żeby mu przepadł. Ja to rozumiem, też nie chciałabym przeoczyć momentu przejścia na emeryturę. Zaiste lepiej jest umówić się zawczasu, termin na sztywno wpisać do kalendarza i po sprawie.

Okazuje się, że obsługująca mnie urzędniczka też podsłuchuje, łapiemy się nawzajem na uśmiechu i opowiada mi, że kiedyś był u niej petent, rocznik ’88 z prośbą o wyliczenie ile będzie mu przysługowało emertytury. Pani urzędniczka usiłowała wytłumaczyć, że bardzo trudno jest o dokładną prognozę, szczególnie z tak dużym wyprzedzeniem, ale młodzian żądał faktów i konretnych wyliczeń. W zasadzie jestem skłonna zrozumieć również to żądanie. Człowiek pracuje bowiem przez większość dorosłego życia po to, żeby potem przejść na emeryturę. Może się jednak okazać, że mimo uczciwie przepracowanych lat, przyznana emerytura jest dość skromna. W tej sytuacji należy się zastanowić czy aby warto było w ogóle pracować? Tak więc przed wysłaniem CV, przyjęciem oferty pracy, a nawet przed wstaniem z łóżka rano, warto jest dysponować wszystkimi faktami pozwalającymi ocenić czy aby warto.

A jak Wy spędzacie wakacje? 😉